Jadwiga… Jadwiga była koleżanką z pracy, a jeśli miałby być szczery, to prawie kolegą. Kolegą dlatego, że wykonywała w zasadzie męski zawód, a ponadto można z nią było porozmawiać jak z facetem. O kobitkach, sprośnie pożartować… tylko piwa nie lubiła. Ale od kolegów odróżniało ją mimo wszystko to, że w Alberta odczuciu miała seksowny umysł. Co to znaczy? Otóż była inteligentna, dowcipna i w jakiś sposób intrygująca. Miał też takich kolegów, ale o ich umysłach nie byłby w stanie powiedzieć „seksowny”. A do niej to właśnie pasowało. Jeśli chodzi o jej wygląd? Hm… Nie powaliła go z nóg przy pierwszym spotkaniu, bo przecież by to zapamiętał. Był to taki typ urody kobiecej, który się odkrywało i mógł zyskiwać z czasem, a nie tracić. To w sumie nawet lepiej.
Aczkolwiek nie rozpatrywał ich relacji w kategoriach damsko-męskich zażyłości, nie przyszło mu to do głowy. Do czasu. Do tego momentu, gdy ujrzał ją tańczącą w tym nowym klubie. Wtedy dostrzegł w niej kobietę, sto procent kobiety, a nie jak dotychczas kogoś o innej płci niż on i nic poza tym.
Kategoria: Praca Tagi: jadwiga, koleżanka, Praca
Dziecinada Kraków